Ομοιοπαθητική - Ομοιθεραπευτική

 

Homeotherapeutics - Homeopathy

 

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

επιστροφή

1. Ο ασθενής μπορεί να περιμένει μια γενική κάθαρση από όλα τα ανεπιθύμητα παθολογικά συμπτώματα που έχουν συγκαλυφθεί από το διάστημα που έπαιρνε συμβατικά φάρμακα. Και τι σημαίνει αυτό;

Αυτό σημαίνει ότι εξετάζεται το επίπεδο της παθολογίας του ασθενούς μετά τη λήψη του σωστού ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Με άλλα λόγια, αν ο ασθενής ήταν άρρωστος για το περισσότερο διάστημα της ζωής του / της και ανέπτυξε μια χρόνια παθολογία, τότε αυτός ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπείας θα παρουσιάσει αυτό που ορίζεται ως "θεραπευτική έξαρση". Όλα τα κύρια και δευτερεύοντα παθολογικά συμπτώματα αυτού του ατόμου, σε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ομοιοπαθητικής θεραπείας του / της, θα αναδυθούν στην επιφάνεια. Στη φυσική αυτό ονομάζεται Υστέρηση και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός αναστρέφει την παθολογική πορεία, την εξουδετερώνει και μεταβαίνει σε προγενέστερες υγιείς σταθερές καταστάσεις του οργανισμού. Με άλλα λόγια, με την ομοιοπαθητική θεραπεία προσπαθούμε να φέρουμε στην επιφάνεια προηγούμενες παθολογικές καταστάσεις, να τις εξουδετερώσουμε και να επαναφέρουμε έτσι τον οργανισμό σε μια υγιή κατάσταση την οποία βίωνε προτού εμφανισθούν αυτά τα παθολογικά συμπτώματα.
Θα πρέπει να τονίσω επίσης ότι αυτή η “θεραπευτική έξαρση” μπορεί να συμβεί ή να μη συμβεί, ανάλογα με το άτομο, την προηγούμενη ιστορία, την παρούσα κατάστασή του και τη δοσολογία (δυναμοποίηση και συχνότητα) του φαρμάκου. Ας κάνουμε εδώ μιαν αναλογία, για να καταλάβετε τη "θεραπευτική έξαρση" με έναν πιο απλό τρόπο. Στην Ψυχιατρική και ιδιαίτερα στην Ψυχανάλυση, προκειμένου να επιτύχει κανείς θεραπεία για τον ασθενή που υποφέρει εξαιτίας καταπιεσμένων βιωμάτων, καταστάσεων ή συναισθημάτων, που έχουν κρυφτεί βαθιά μέσα στο υποσυνείδητό του / της, ο ψυχαναλυτής προσπαθεί διά της μεθόδου της Ψυχανάλυσης να διαλευκάνει αυτά τα βαθιά, σκοτεινά μυστικά και να τα φέρει στην επιφάνεια, δηλαδή στον συνειδητό νου. Κάνοντας αυτό ο ψυχαναλυτής, βοηθά τον ασθενή να συνειδητοποιήσει από πού προέρχονται οι παθολογικές ή παρεκκλίνουσες πράξεις του, παρέχοντας με αυτό τον τρόπο θεραπευτική ανακούφιση. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τον οργανισμό τόσο σε σωματικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο.

2. Πόσο διαρκεί μια “θεραπευτική έξαρση;”

Αυτό εξαρτάται από την κάθε ατομική περίπτωση. Εξαρτάται από:

α. πόσον καιρό ο ασθενής είχε την πάθηση. Αν την είχε από τη γέννησή του (γενετική προδιάθεση), έχει πάρει ισχυρά συμβατικά φάρμακα για να καταστείλει τα συμπτώματα, και ο συγκεκριμένος ασθενής επισκέπτεται τον ομοιοπαθητικό όταν έχει φτάσει στα 40 του, τότε μπορούμε να αναμένουμε μια ανάλογα μακρά περίοδο έξαρσης (αλλά αυτό εξαρτάται επίσης από άλλους παράγοντες, που πρέπει όλοι να ληφθούν υπόψη). Αν ο ασθενής έχει την παθολογία για μικρό διάστημα και αυτή αναπτύχθηκε για παράδειγμα στα 34 του, τότε η περίοδος έξαρσης θα είναι μικρότερη. Αυτό εξαρτάται επίσης από το ποιες παθολογίες έχουν εμφανισθεί πριν από αυτήν, καθώς και αν αυτές εμφανίσθηκαν ως μια σειρά παθολογιών μετά από κατασταλτικές θεραπείες.

β. τη διάρκεια της συμβατικής θεραπείας που είχε λάβει ο / η ασθενής γι’ αυτή την ασθένεια (όσο περισσότερα και ισχυρότερα συμβατικά φάρμακα έχει πάρει ο ασθενής, τόσο μεγαλύτερη είναι η καταστολή και έτσι η θεραπευτική έξαρση είναι μεγαλύτερη). Με άλλα λόγια, αν ο ασθενής είχε μια χρόνια κατάσταση αρθρίτιδας για 10 χρόνια, και έχει πάρει πολύ δυνατά συμβατικά φάρμακα για να καλύψει ή να καταστείλει τον πόνο ή άλλα συμπτώματα, τότε μπορεί να έχουμε μιαν έξαρση που θα διαρκέσει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε κάποιον που του διαγνώσθηκε η αρθρίτιδα μόλις πριν από έναν χρόνο και που δεν έχει πάρει τίποτε άλλο παρά ασπιρίνη. Από την άλλη πλευρά όμως, μπορεί να έχουμε ένα άτομο που η αρθρίτιδά του διαγνώσθηκε μόλις μέσα στον τελευταίο χρόνο, αλλά έχει πάρει πολύ ισχυρά συμβατικά φάρμακα, ενώ ένας άλλος ασθενής που είχε αρθρίτιδα για 10 χρόνια έχει πάρει μόνο ασπιρίνη - τότε μπορεί να δούμε ότι η θεραπευτική έξαρση είναι μεγαλύτερη για το άτομο που έχει πάρει πολλά συμβατικά φάρμακα μέσα στον ένα χρόνο της αρθρίτιδάς του. Πολλοί παράγοντες αλληλεπιδρούν για να κάνουν τα παθολογικά συμπτώματα να έχουν μια συγκεκριμένη διάρκεια και ένταση κατά τη θεραπευτική έξαρση.

γ. τη γενετική προδιάθεση του συγκεκριμένου ασθενούς ως προς τη συγκεκριμένη ασθένεια. Αν ο ασθενής έχει μια γενετική προδιάθεση για μια συγκεκριμένη ασθένεια, λ.χ. η οικογένεια της μητέρας του είχε άσθμα, η γιαγιά και η θεία του είχαν την ασθένεια και ο ίδιος παρουσίασε επίσης σημάδια της ίδιας ασθένειας νωρίς, όταν ήταν 3-4 ετών, τότε μιλάμε για μιαν έξαρση που θα είναι ανάλογη με το χρονικό διάστημα για το οποίο είχε αυτή την ασθένεια. Η θεραπευτική έξαρση θα είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι αν αυτό το άτομο δεν είχε γενετική προδιάθεση και αν το άσθμα δεν είχε εμφανισθεί όταν ήταν 3-4 ετών, αλλά εμφανίσθηκε όταν ήταν 34 ετών.

δ. την επίκτητη προδιάθεση του ασθενούς. Οι συνήθειες που απέκτησε ο ασθενής στη διάρκεια της ζωής του - αν ο ασθενής υποφέρει από άσθμα και είναι καπνιστής, τότε αυτό επιδεινώνει την κατάστασή του. Αν ο ασθενής έχει άσθμα και είναι οδηγός ταξί, τότε η κατάστασή του επιδεινώνεται από τις καθημερινές συνθήκες της εργασίας του. Έτσι, η θεραπευτική έξαρση ενός μη-καπνιστή και εκείνη ενός καπνιστή θα έχουν διαφορετική διάρκεια και ένταση.

ε. το ποσοστό του στρες στο οποίο υποβάλλεται ο ασθενής στη ζωή του κατά το συγκεκριμένο διάστημα. Αν το στρες είναι διαρκές και κυρίαρχο, η θεραπευτική έξαρση μπορεί να διαρκέσει περισσότερο ή να γίνει περισσότερο έντονη. Αν ο ασθενής υποβάλλεται σε ομοιοπαθητική θεραπεία για μια χρόνια ασθένεια και υποφέρει από κάποια οξεία ασθένεια στο ίδιο διάστημα, η θεραπευτική έξαρση μπορεί να επιδεινωθεί, ή μπορεί να προστεθούν ή να αφαιρεθούν άλλοι παράγοντες από την παρούσα κλινική εικόνα του / της.

3. Τι σημαίνει "θεραπεία" στην ιατρική σήμερα;

Οι ασθενείς μου με ρωτάνε πάντα, "Γιατρέ, θα θεραπευθώ; Θα εξαφανιστούν για πάντα τα παθολογικά συμπτώματά μου;" Η λέξη "θεραπεία" έχει αποκτήσει έναν αρκετά λανθασμένο ορισμό εξαιτίας του βιομοριακού μοντέλου του οργανισμού και της παθολογίας. Υπάρχει πράγματι η περίπτωση να εξαφανίσουμε ένα παθολογικό σύμπτωμα από έναν οργανισμό και να μη ξαναφανεί ποτέ κατά την διάρκεια της ζωής αυτού του ασθενούς;
Για να αρχίσει κανείς να απαντά σ’ αυτή την ερώτηση, πρέπει πρώτα να αναρωτηθεί: "Τι είναι ένα παθολογικό σύμπτωμα;" Σύμφωνα με το μοντέλο μου και τον τρόπο που εμφανίζονται τα παθολογικά συμπτώματα στον οργανισμό, μόλις ένα παθολογικό σύμπτωμα έρθει στην επιφάνεια του οργανισμού, τότε αυτή η πληροφορία γίνεται διαθέσιμη κάθε φορά που ο οργανισμός περνάει άλλη μία κατάσταση "στρες." Με άλλα λόγια, από τη στιγμή που σταθεροποιείται μια παθολογία στον οργανισμό, τότε κάθε φορά που ο οργανισμός εκτίθεται σε καταστάσεις “στρες”, θα εμφανίζονται τα παθολογικά συμπτώματα για να ελαττώσουν τη συνολική Εντροπία του συστήματος. Το αν αυτό το συγκεκριμένο σύμπτωμα ή κάποιο άλλο θα έρθει στην επιφάνεια εξαρτάται από τα εξής:
α. αν το σύμπτωμα έχει γενετική προδιάθεση,
β. αν πρόκειται για επίκτητη προδιάθεση,
γ. σε ποια στιγμή κατά το παρελθόν εμφανίσθηκε το σύμπτωμα για τελευταία φορά,
δ. τη μορφή και τη διάρκεια των στρεσογόνων περιστάσεων που το προκαλούν,
ε. την κατασταλτική φαρμακευτική αγωγή που έχει συγκαλύψει ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα. Σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να εμφανιστεί στον οργανισμό το ίδιο σύμπτωμα, με την ίδια ή με μεγαλύτερη ένταση και διάρκεια. Ή μπορεί να εμφανιστεί ένα “καινούργιο” σύμπτωμα που αντιστοιχεί σε υψηλότερο επίπεδο παθολογίας (που είναι δηλαδή πιο επικίνδυνο για τη ζωή του ατόμου), οπότε έχουμε χειροτέρευση της υγείας του / της.

Ακολουθώντας την Ιστορική Σημασία (historical significance) και την Μορφοκλασματική Οδό (fractal pathway) που ο οργανισμός έχει πάρει από την προηγούμενη έναρξη αυτών των παθολογικών συμπτωμάτων, μπορούμε να αναμένουμε ότι τα παθολογικά συμπτώματα θα έρχονται ξανά στην επιφάνεια σε περιόδους στρες. Αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων, αυτή είναι η εξέλιξη των σταθερών καταστάσεων του οργανισμού.

Η απάντησή μου λοιπόν στον ασθενή είναι ότι όποτε ο ίδιος περνά μια περίοδο "έντονου στρες" στη ζωή του, τότε εννέα φορές στις δέκα, τα παθολογικά συμπτώματα θα σταθεροποιούνται και θα έρχονται στην επιφάνεια μετά από αυτή την έντονη περίοδο, και όταν θα είναι πια σχετικά ελεύθερος από στρες (με άλλα λόγια, 9 φορές στις 10, τα παθολογικά συμπτώματα έρχονται στην επιφάνεια αφού περάσει το στρες). Αυτό θα συμβαίνει ξανά και ξανά, επειδή αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί και εξελίσσεται ο οργανισμός.

4. Η διαφορά ανάμεσα στη συμβατική και την ομοιοπαθητική ιατρική είναι ότι η συμβατική ιατρική στοχεύει στο να καταστέλλει ή να καλύπτει τα παθολογικά συμπτώματα, προκαλώντας έτσι τη μετάβαση της παθολογίας σε ένα υψηλότερο επίπεδο, επειδή προσθέτει ανόμοιες πληροφορίες ή “θόρυβο” στο σύστημα.

Για παράδειγμα, ένα 13χρονο αγόρι αναπτύσσει έκζεμα ως αποτέλεσμα της μετακόμισης της οικογένειάς του σε μιαν άλλη χώρα. Του λείπουν οι φίλοι του, αισθάνεται χαμένος στο καινούργιο περιβάλλον και αναπτύσσει έκζεμα το οποίο υπήρχε και στην οικογένεια του πατέρα του. Αν αφεθεί χωρίς κορτιζόνη, το έκζεμα μπορεί να διαγράψει μόνο του την πορεία του, το 13χρονο αγόρι θα αρχίσει να προσαρμόζεται, να κάνει φίλους και να αισθάνεται καλύτερα, και το έκζεμα σε λίγο θα εξαφανισθεί, ή μπορεί και να μην εξαφανισθεί. Το αγόρι οδηγείται σε έναν δερματολόγο από τους καλοπροαίρετους γονείς του και ο ειδικός τού χορηγεί μια κρέμα που περιέχει κορτιζόνη. Η κρέμα κορτιζόνης εφαρμόζεται και τα συμπτώματα του εκζέματος εξαφανίζονται. Αυτό βέβαια κάνει πολύ ευτυχισμένους τους γονείς, καθώς πιστεύουν ότι έχουν εξασφαλίσει την καλύτερη θεραπευτική επιλογή για το γιο τους.
Όμως εν αγνοία τους και εν αγνοία του δερματολόγου, το έκζεμα του αγοριού δεν έχει εξαφανισθεί, δεν έχει "θεραπευθεί". Και μετά από μια έντονη κατάσταση στρες στη ζωή του αγοριού, εμφανίζεται και πάλι. Αυτή τη φορά όμως το εξάνθημα του εκζέματος καλύπτει μια περισσότερο εκτεταμένη περιοχή του σώματος του αγοριού, δεν εντοπίζεται μόνο στο αριστερό του χέρι, αλλά εμφανίζεται τώρα και στο δεξί χέρι και στον αυχένα του. Εκτός αυτού, το εξάνθημα είναι πιο τραχύ και με περισσότερη φαγούρα. Με άλλα λόγια τα συμπτώματα έχουν επιδεινωθεί αντί να βελτιωθούν. Αν το αγόρι είχε υποβληθεί σε ομοιοπαθητική θεραπεία από την αρχή αντί για συμβατική θεραπεία, το εξάνθημα θα καταλάμβανε μικρότερη περιοχή του δέρματός του, δεν θα ήταν τόσο τραχύ ή με τόση φαγούρα και θα χρειαζόταν λιγότερος χρόνος για να βελτιωθεί το εξάνθημα. Τώρα όμως, εξαιτίας της καταστολής λόγω της κορτιζόνης, το βλέπουμε να αποκτά μια εντονότερη μορφή. Έτσι ο δερματολόγος χορηγεί μια μεγαλύτερη δόση κορτιζόνης - (κρέμας κορτιζόνης) - και περιμένει τα αποτελέσματα. Και πάλι το έκζεμα εξαφανίζεται, αλλά όχι εντελώς, και το αγόρι συνεχίζει να χρησιμοποιεί κορτιζόνη περιστασιακά για τα επόμενα τρία χρόνια. Στο τέλος αυτών των τριών ετών το αγόρι περνά ένα πολύ έντονο στρες στο σχολείο του και συγχρόνως ανακαλύπτει ότι οι γονείς του πρόκειται σύντομα να χωρίσουν. Ο κόσμος του καταρρέει, αλλά ως εκ θαύματος το έκζεμα είναι καλύτερα, το εξάνθημα έχει σχεδόν εξαφανισθεί.
Το διαζύγιο επέρχεται και το αγόρι δεν έχει πλέον έκζεμα. Αλλά δύο σχεδόν μήνες μετά το διαζύγιο, στα 16 του, το αγόρι αναπτύσσει άσθμα. Σε αυτό το σημείο οι γονείς του δεν συμβουλεύονται πλέον τον προηγούμενο δερματολόγο αλλά τώρα πηγαίνουν σε έναν άλλο ειδικό - έναν πνευμονολόγο. Ο πνευμονολόγος λοιπόν διαγιγνώσκει άσθμα και του δίνει και πάλι κορτιζόνη.
Όμως ούτε ο πνευμονολόγος, ούτε ο δερματολόγος, ούτε οι γονείς, ούτε το ίδιο το αγόρι γνωρίζουν ότι το άσθμα του είναι μια παθολογία που αναπτύχθηκε επειδή η προηγούμενη δερματολογική παθολογία κατεστάλη από την κορτιζόνη σε τέτοιο βαθμό, ώστε τώρα η παθολογία εμφανίσθηκε σε ένα υψηλότερο επίπεδο μέσα στον οργανισμό. Η νέα παθολογία βάζει πλέον σε κίνδυνο ολόκληρο το σύστημα, αφού έχει να κάνει με τη ζωτική λειτουργία της αναπνοής. Βλέπουμε λοιπόν εδώ άλλον έναν από τους νόμους της Ομοιοπαθητικής, που ονομάζεται Νόμος του Hering. Όταν η κατάσταση υγείας επιδεινώνεται και ο οργανισμός γίνεται πιο ασθενικός, η παθολογία προχωρά προς τα μέσα και προς τα πάνω (η δερματική παθολογία θεωρείται ως υγιέστερη κατάσταση ύπαρξης από την πνευμονική παθολογία, όπως και το να έχει κανείς πόνους στην πλάτη θεωρείται υγιέστερο από το να έχει μια φοβία ή φόβο). Έτσι, κάθε παθολογία αξιολογείται σύμφωνα με το κατά πόσο θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του ατόμου, ανάλογα με το καθημερινό στρες που προκαλεί στο οργανισμό και με την ποιότητα ζωής που στερεί από τον ασθενή.

Στην περίπτωση του 13χρονου αγοριού, ο δερματολόγος, οι γονείς και το αγόρι θα έλεγαν ότι "θεραπεύθηκε" από το έκζεμα, εξαιτίας της εξαφάνισης των δερματικών συμπτωμάτων. Το άσθμα θεωρείται κάτι ξεχωριστό, όχι μέρος της προηγούμενης παθολογίας και αυτό είναι ένα λάθος εκ μέρους της συμβατικής ιατρικής. Η Ομοιοπαθητική, σε αντιδιαστολή με τη Συμβατική Ιατρική που έχει διασπάσει και ξεχωρίσει τα διαφορετικά οργανικά συστήματα του ασθενούς, θεωρεί ότι ο οργανισμός λειτουργεί ως ένα σύνολο, λειτουργεί μέσω μηχανισμών βιοανάδρασης, και όπως στην κβαντοφυσική, αυτό που συμβαίνει κάπου - σε ένα μέρος του συστήματος - επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που συμβαίνει σε άλλα μέρη του συστήματος. Αυτά είναι τα λάθη του συμβατικού ιατρικού μοντέλου του οργανισμού και της παθολογίας. Η “τωρινή συμπτωματολογία”, η παθολογία του 13χρονου αγοριού, θα έπρεπε να θεωρηθεί διαφορετικό στάδιο της εξέλιξης της υγείας / παθολογίας του. Είχε έκζεμα, το κατέστειλε με κορτιζόνη, ένα άλλο οργανικό σύστημα άρχισε να εξασθενεί μέχρι που τελικά αυτό το οργανικό σύστημα, οι πνεύμονες – το αναπνευστικό σύστημα- εξασθένησαν περισσότερο και παρουσίασαν συμπτώματα άσθματος.

Αυτός είναι ο λόγος που σε περιπτώσεις σαν την παραπάνω, όταν ο ασθενής (που είναι τώρα 17 ετών) έρχεται σ’εμας, και του χορηγούμε το σωστό ομοιοπαθητικό φάρμακο για τα συμπτώματα του άσθματός του, θα έχει μιαν ασθματική έξαρση. Μετά από αυτό, αν έχουμε ένα ξέσπασμα του πρωταρχικού εκζέματος, τότε γνωρίζουμε ότι το αγόρι γίνεται καλύτερα και ότι το φάρμακο κάνει σωστά τη δουλειά του. Αυτό που θέλουμε στην πραγματικότητα να δούμε είναι να αντιστρέφεται η σειρά εμφάνισης των παθολογικών συμπτωμάτων (αντίστροφο μονοπάτι Υστέρησης), έτσι πρώτα εμφανίζονται τα συμπτώματα του άσθματος και μετά τα συμπτώματα του εκζέματος. Αυτός είναι ο τρόπος που γίνεται η “κάθαρση” στον οργανισμό από τα προηγούμενα παθολογικά συμπτώματά του, απλοποιώντας τα πράγματα, με αποτέλεσμα καλύτερη υγεία.

Στην πραγματικότητα λοιπόν δεν έχουμε ποτέ μια συνολική εξαφάνιση των συμπτωμάτων, αλλά έχουμε καταστάσεις υγείας για μικρές ή μεγάλες χρονικές περιόδους, κατά τις οποίες δεν εμφανίζονται παθολογικά συμπτώματα και ο οργανισμός είναι σε καλή υγεία. Όταν όμως έχει περάσει κάποια "στρες", τότε ο οργανισμός θα εμφανίσει και πάλι τα παθολογικά του συμπτώματα για να επιφέρει μια καινούργια σταθερή κατάσταση και για να ελαττώσει την εντροπία μέσα στο σύστημα.
 

επιστροφή

Copyright 2010 - 2019Ομοιοπαθητική-Ομοιοθεραπευτική.gr. All rights reserved.
Απαγορεύεται αυστηρώς η αναδημοσίευση ή χρήση του περιεχομένου αυτής της σελίδας,
σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια
του ιδιοκτήτη και κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων.