Ομοιοπαθητική - Ομοιθεραπευτική

 

Homeotherapeutics - Homeopathy

 

Ομοιπαθητική και συμβατική Ιατρική

(Τι είναι λάθος με το σημερινό μοντέλο του ιατρικού μοριακού μοντέλου του οργανισμού και της παθολογίας)

ΣΕΛΙΔΑ 9

 Και στο Διάγραμμα 11 απεικονίζουμε όλες τις παραπάνω καταστάσεις, την εξέλιξη της υγείας του οργανισμού στον αληθινό χρόνο σαν μια συνέχεια εξελίξεων (σαν μορφοκλασματική γεωμετρία). Σκεπτόμενοι όμως το ανοσοποιητικό σύστημα και την κατάσταση υγείας του οργανισμού, το βλέπουμε σαν μια “αντίστροφη μέτρηση” στο χρόνο και μια επιστροφή σε καλύτερη κατάσταση υγείας που υπήρχε χρόνια πριν.
Αυτό εξηγεί στον Ομοιοπαθητικό και στους ασθενείς για ποιο λόγο παθολογικά συμπτώματα του παρελθόντος ή του “εγγύς μέλλοντος” παρουσιάζονται με την αντίστροφη σειρά που πρωτοεμφανίστηκαν στον οργανισμό, δείχνοντας μας μ' αυτό τον τρόπο ότι ακολουθούν την ίδια πορεία αντίστροφα.
Βλέπουμε λοιπόν πως έχουμε μια “θεραπευτική έξαρση” στους πόνους της πλάτης, και όταν αυτοί υποχωρήσουν μπορεί να έλθουν στην επιφάνεια τα προηγούμενα συμπτώματα που υπήρχαν πριν από το ατύχημα. Και μετά, όταν αυτά υποχωρήσουν, τότε μπορεί να εμφανιστούν τα συμπτώματα του εκζέματος. Μ’ αυτό τον τρόπο λοιπόν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί συμπτώματα του παρελθόντος και του εγγύς μέλλοντος μπορούν να εμφανιστούν κατά την ομοιοπαθητική θεραπεία.

Ας δούμε τώρα την εξέλιξη της παθολογίας σε έναν οδηγό ταξί που ονομάζεται Μιχάλης. Την άνοιξη του 1983 ο Μιχάλης πέρασε ένα κρυολόγημα, τα συμπτώματα του οποίου υποχώρησαν γρήγορα χωρίς να αφήσουν στον οργανισμό κατάλοιπα χρόνιου προβλήματος. Αυτή η σταδιακή βελτίωση και εξαφάνιση των συμπτωμάτων μπορεί να αναπαρασταθεί με ένα φθίνον ημιτονοειδές κύμα και ονομάζεται ΑΣΥΜΠΤΩΤΙΚΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ (βλ. Διάγραμμα 12)

ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 12. Ασυμπτωτική Σταθερότητα

Όμως το χειμώνα του 1983-84, ο Μιχάλης κρυολόγησε ξανά και το ανοσοποιητικό του σύστημα εξασθένησε ακόμη περισσότερο, εξαιτίας κάποιων έντονων γεγονότων που συνέβησαν στη ζωή του εκείνο το διάστημα. Έτσι το κρυολόγημα δεν υποχώρησε όπως πριν και ο Μιχάλης άρχισε να παίρνει διαδοχικά σειρές ολόκληρες αντιβίωσης. Μετά από αυτή την καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος η παθολογία σταθεροποιήθηκε (η πολυπλοκότητα του συστήματος και η εντροπία αυξήθηκαν) και εδραιώθηκε πιο βαθιά στον οργανισμό. Και έτσι την άνοιξη του 1984 ο Μιχάλης άρχισε να υποφέρει από συμπτώματα αλλεργικής ρινίτιδας.
Άρχισε ξανά μια σειρά αντιβιώσεων και αντιισταμινικών, ενώ επιπλέον ένας ιατρός του έδωσε και κορτιζόνη. Το 1985 η αλλεργική ρινίτιδα επανήλθε με σοβαρότερα συμπτώματα (αυξήθηκε η ένταση και η συχνότητα των συμπτωμάτων). Έτσι σταθεροποιήθηκε στον Μιχάλη μια χρόνια παθολογία της αλλεργικής ρινίτιδας και αυτό μπορεί να απεικονιστεί με ένα ημιτονοειδές κύμα (Βλ. Διάγραμμα 13).

ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 13. Ημιτονοειδές Κύμα

Έτσι από το 1984 ως το 1987, ο οργανισμός του Μιχάλη είχε συγκεκριμένες χωρο-χρονικές δομές και ηλεκτρομαγνητικά πεδία που αντιπροσωπεύονταν από τα συμπτώματα της αλλεργικής ρινίτιδας. Αντί να χρησιμοποιήσει Ομοιοπαθητική θεραπεία, δηλαδή τις “ίδιες πληροφορίες”, προκειμένου να απαλλαγεί από την αλλεργική ρινίτιδα, ο οργανισμός έλαβε λανθασμένες πληροφορίες με τη μορφή συμβατικών φαρμάκων, με αποτέλεσμα την αύξηση της πολυπλοκότητας του οργανισμού και επομένως και της εντροπίας του οργανισμού.
Η αλλεργική ρινίτιδα άρχισε το 1984 και κάθε φορά που ο Μιχάλης υφίστατο ένα στρεσογόνο γεγονός στη ζωή του, π.χ. εκτιθόταν σε διάφορα αλλεργιογόνα, υποβαλλόταν σε συναισθηματική ή σωματική καταπόνηση - δουλεύοντας πολλές ώρες στο ταξί - η αλλεργική ρινίτιδα επανεμφανιζόταν.
Το 1987 και μέσα σε μια περίοδο δύο μηνών, ο Μιχάλης υπέστη έντονο στρες στη ζωή του. Ο πατέρας του πέθανε από έμφραγμα μυοκαρδίου, η γυναίκα του αρρώστησε και έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες. Ο Μιχάλης έπρεπε να προσέχει τα παιδιά, ενώ την ίδια περίοδο είχε και ένα ατύχημα με το ταξί. Όλα αυτά τα γεγονότα συνέβησαν ανάμεσα στο Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1987. Τον Ιούλιο, κατά τη διάρκεια μιας πολύ ζεστής υγρής ημέρας στην Αθήνα, ο Μιχάλης υπέστη την πρώτη κρίση άσθματος, μετά από μια διπλή βάρδια δεκατεσσάρων ωρών στο ταξί. Η κρίση ήταν αρκετά σοβαρή κι ο Μιχάλης πήγε στο νοσοκομείο όπου του έδωσαν κορτιζόνη.
Από το 1984 μέχρι το 1987 τα συμπτώματα αλλεργικής ρινίτιδας σταθεροποιήθηκαν στον οργανισμό του Μιχάλη και κάθε φορά που υπήρχε καταπόνηση του συστήματός του τα συμπτώματα επανεμφανίζονταν. Από το 1987, με την καταστολή των συμπτωμάτων της αλλεργικής ρινίτιδας από τις αντιβιώσεις, τα αντιισταμινικά και την κορτιζόνη, τα συμπτώματα των ανωτέρων αναπνευστικών οδών (ρινός, ιγμορείων) βοηθήθηκαν να διεισδύσουν πιο βαθιά στον οργανισμό - δηλαδή στις κατώτερες αναπνευστικές οδούς – στην τραχεία, το φάρυγγα, τους βρόγχους και τους πνεύμονες. Έτσι αυξήθηκε η πολυπλοκότητα και η εντροπία του οργανισμού και εδραιώθηκαν νέα, ισχυρότερα παθολογικά συμπτώματα - με τη μορφή του αλλεργικού άσθματος- τα οποία ήταν και πιο επικίνδυνα για τη ζωή του Μιχάλη.
Βλέπουμε εδώ ότι η παθολογία εξελίσσεται από ένα πιο ήπιο / χαμηλότερο στάδιο επικινδυνότητας για τον οργανισμό σε ένα πιο βαρύ / υψηλότερο στάδιο επικινδυνότητας. Έτσι, η αλλεργική ρινίτιδα εξελίχθηκε σε άσθμα. Η δύσπνοια του αλλεργικού άσθματος, καθώς και καταστάσεις όπως το status asthmaticus (βαρειά ασθματική κατάσταση), θέτουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς απ’ ότι τα συμπτώματα της αλλεργικής ρινίτιδας (δηλαδή το φτάρνισμα, η ρινική καταρροή, ο πονοκέφαλος, κ.λ.π.).
Αυτός είναι ο Νόμος του Χέρινγκ (Hering), που λέει πως η θεραπεία ακολουθεί πορεία από πάνω προς τα κάτω, από μέσα προς τα έξω, από τα πιο “αναγκαία για τη ζωή” όργανα προς τα “μικρότερης σημασίας”, καθώς και με αντίστροφη εμφάνιση των παθολογικών συμπτωμάτων.
Αν κατά το 1984 ο Μιχάλης δεν είχε αναλάβει αυξημένες οικονομικές ευθύνες, προκειμένου να στείλει τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία, και δεν αναγκαζόταν να δουλεύει πιο πολλές ώρες, μπορεί να μη διαιωνιζόντουσαν τα συμπτώματα του κρυολογήματος και να μην είχε την ανάγκη των πολλαπλών αντιβιώσεων.
Έτσι βλέπουμε ότι όλα όσα κάνουμε στη ζωή μας, οι αποφάσεις που παίρνουμε, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, αποφασίζουμε, αντιδρούμε σε καταστάσεις, μαζί με τη γενετική και επίκτητη προδιάθεσή μας, όλα αυτά τείνουν να επηρεάζουν το είδος της παθολογίας που θα αναπτυχθεί σε κάθε άνθρωπο.
Το 1987, μετά τα διάφορα στρες που υπέστη ο Μιχάλης, το θάνατο του πατέρα του, την αρρώστια της γυναίκας του, τα αντιβιοτικά και αντιισταμινικά που πήρε για την αλλεργική ρινίτιδα του, σταθεροποίησε μια καινούργια αρρώστια στον οργανισμό του - το άσθμα. Η σταθεροποίηση του άσθματος έγινε επειδή:

  1. Υπήρχε γενετική προδιάθεση - βρέθηκε ότι έπασχαν από άσθμα τόσο ο παππούς του Μιχάλη από την πλευρά του πατέρα του, όσο και πολλοί άλλοι συγγενείς του.

  2. Το αναπνευστικό του σύστημα, λόγω της γενετικής προδιάθεσης, ήταν το πιο αδύνατο σημείο του οργανισμού. Γνωρίζουμε πως τα παθολογικά συμπτώματα προέρχονται, ως επί το πλείστον, από το πιο αδύνατο σημείο του οργανισμού.

  3. Το αναπνευστικό του σύστημα είχε ήδη εξασθενήσει με την αντιβίωση και τα αντιισταμινικά, που "έσπρωξαν" τα συμπτώματα από τη μύτη και τα ιγμόρεια πιο κάτω, προς τους βρόγχους.

  4. Το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν μπορούσε να αντισταθμίσει όλους τους στρεσογόνους παράγοντες, και έτσι έπρεπε να αναλάβει δράση για να ελαττώσει την εντροπία που δημιουργούνταν από το στρες. Η δράση αυτή ήταν να σταθεροποιήσει “νέα” παθολογικά συμπτώματα (το άσθμα), για να προφυλάξει τον οργανισμό από την περαιτέρω αύξηση της εντροπίας του και τη σταθεροποίηση συμπτωμάτων σε βαθύτερα πεδία παθολογίας.

  5. Το επάγγελμα του Μιχάλη, ως οδηγού ταξί, δεν βοηθούσε την κατάσταση. Η δουλειά του είχε σαν συνέπεια να είναι εκτεθειμένος στο καυσαέριο των αυτοκινήτων, αποκτώντας έτσι χειρότερη επίκτητη προδιάθεση. Αν ο Μιχάλης έκανε άλλη δουλειά μπορεί το άσθμα να μην ερχόταν ποτέ στην επιφάνεια. Ας μην ξεχνάμε πως το καθημερινό στρες του εργασιακού περιβάλλοντος μετράει όσο και το καθημερινό στρες του οικογενειακού και οικιακού μας περιβάλλοντος.

Όπως βλέπουμε, η συμβατική Ιατρική, με το να μη δίνει στον οργανισμό τις “ίδιες πληροφορίες” αλλά ένα μίγμα από πληροφορίες διαφορετικών ειδών σε μεγάλες δόσεις, δε βοηθάει να έρθουν τα παθολογικά συμπτώματα στην “επιφάνεια” (να συμβεί θεραπευτική έξαρση), ώστε να απαλλαγεί ο ασθενής από αυτά. Αντίθετα, ενισχύεται η καταστολή ή συγκάλυψη των συμπτωμάτων, αφού στην πραγματικότητα δίνονται στον οργανισμό πληροφορίες (με τη μορφή χωρο-χρονικών δομών και ηλεκτρομαγνητικών πεδίων) διαφορετικές από τις πληροφορίες που ήδη υπάρχουν στον οργανισμό, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την εδραίωση μιας ισχυρότερης παθολογίας.

Η Ομοιοπαθητική θεραπεία δίνει στον οργανισμό τις συγκεκριμένες πληροφορίες που χρειάζεται για να φέρει στην επιφάνεια τα παθολογικά συμπτώματα και για να τα "εξουδετερώσει", καθιστώντας τον οργανισμό πιο απλό και πιο υγιή, και όχι πιο πολύπλοκο και πιο άρρωστο. 

Προηγούμενη Σελίδα

Copyright 2010 - 2019Ομοιοπαθητική-Ομοιοθεραπευτική.gr. All rights reserved.
Απαγορεύεται αυστηρώς η αναδημοσίευση ή χρήση του περιεχομένου αυτής της σελίδας,
σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια
του ιδιοκτήτη και κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων.