Ομοιοπαθητική - Ομοιθεραπευτική

 

Homeotherapeutics - Homeopathy

 

Ομοιοπαθητική και συμβατική Ιατρική

επιστροφή

Ιστορική Σκοπιά

1. Φαίνεται ότι διαμέσου των αιώνων έχουν υπάρξει δύο σχολές σκέψης πάνω στο πώς μπορεί η ιατρική να προκαλέσει μια θεραπευτική δράση πάνω στον οργανισμό. Η μία σχολή ακολουθεί το Νόμο των Αντιθέτων. Ο Νόμος των Αντιθέτων συνοψίζεται στο Λατινικό "Contraria contrariis curantur," που σημαίνει ότι τα αντίθετα ή ενάντια θεραπεύονται από αντίθετα ή ενάντια, και αποτελεί τη βάση της Συμβατικής ή Αλλοπαθητικής4 ιατρικής. Η άλλη σχολή ακολουθεί το Νόμο των Ομοίων, στα Λατινικά "Similia similibus curantur," δηλαδή το Όμοιο θεραπεύει το Όμοιο, που είναι η βάση της Ομοιοπαθητικής ιατρικής.

Ο Ιπποκράτης (περ. 460 - 370 π.Χ.), 'Ελληνας από την Κω, θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής. Το ιατρικό του δόγμα λαμβάνει υπ’ όψιν και τους δύο Νόμους, τόσο τον Νόμο των Αντιθέτων όσο και τον Νόμο των Ομοίων.
Ο Έλληνας ιατρός είπε "... η ασθένεια προέρχεται από επιρροές που παράγουν επιδράσεις παρόμοιες με τα φάρμακά τους, ενώ η κατάσταση της ασθένειας μπορεί να απομακρυνθεί με φάρμακα που διεγείρουν φαινόμενα παρόμοιας φύσης... Με παρόμοια πράγματα παράγεται η ασθένεια, και από παρόμοια πράγματα που χορηγούνται στους ασθενείς, αυτοί θεραπεύονται από τις ασθένειές τους. Έτσι, το ίδιο πράγμα που προκαλεί στραγγουρία* όταν δεν υπάρχει, θα την απομακρύνει όταν υπάρχει."

* (στραγγουρία: παθολογική κατάσταση κατά την οποία υπάρχει ολιγουρία και η ούρηση είναι επώδυνη)

Ο Γαληνός (περ. 129 - 199 μ.Χ.), ένας Έλληνας ιατρός του οποίου τα γραπτά είχαν μια έντονη και μακρόχρονη επίδραση πάνω στην Ευρωπαϊκή ιατρική επιστήμη, πέρασε το τελευταίο μέρος της ζωής του (περ. 169 μ.Χ.) στη Ρώμη σαν αυλικός ιατρός του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου. Στα κείμενά του πάνω στο Νόμο των Αντιθέτων αναφέρει, "Μέσα από τη διατύπωση αυτού του δόγματος, και λόγω του γεγονότος ότι τα φάρμακα λειτουργούν σύμφωνα με το νόμο των αντιθέτων (ο Ιπποκράτης) μας μετέδωσε τις βάσεις της ιατρικής θεραπείας." Δυστυχώς ο Γαληνός δεν ανέφερε το Νόμο των Ομοίων, και οι οπαδοί του αγνόησαν εντελώς αυτό το Νόμο κατά τους επόμενους αιώνες.

Ο Χάνεμανν ήταν μια ιδιοφυΐα, ένας άνθρωπος της Αναγέννησης. Δυστυχώς οι μαθητές του, εκείνοι που κληρονόμησαν το κληροδότημα της Ομοιοπαθητικής, δεν συνέχισαν από εκεί που σταμάτησε εκείνος

Ο Σάμουελ Χάνεμανν γεννήθηκε στο Μάισσεν (Meissen) της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1755 και πέθανε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1843. Κατά την διάρκεια της ζωής του επηρεάστηκε από πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις, κοινωνικοοικονομικές αλλαγές, λάθη ή σοβαρά προβλήματα στις ιατρικές πρακτικές της εποχής του, που τον οδήγησαν να διαμορφώσει την Ομοιοπαθητική του φιλοσοφία και τη διαδικασία της δυναμοποίησης. Η ανάπτυξη μιας καινούργιας ιδέας σαν λύση σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα της κοινωνίας και στην περίπτωσή μας της ιατρικής, έρχεται στην επιφάνεια όταν ο καθιερωμένος τρόπος αντιμετώπισης δεν παρουσιάζει πλέον βιώσιμες απαντήσεις σε αυτά τα προβλήματα. Ο Χάνεμανν όχι μόνο ένοιωθε φρίκη για τις ιατρικές πρακτικές της εποχής του (αφαιμάξεις11 και χρήση καθαρτικών30), αλλά έβλεπε επίσης αυτές τις πρακτικές σαν αίτιο πρόκλησης περισσότερου ανθρώπινου πόνου, και γι αυτό το λόγο ανέπτυξε τη διαδικασία της Δυναμοποίησης. Σήμερα αντιμετωπίζουμε πολλά ιατρικά προβλήματα, τις ανεπιθύμητες παρενέργειες των φαρμάκων, τον αναποτελεσματικό χειρισμό των χρόνιων ασθενειών και το ανεπαρκές καρτεσιανό / αναγωγικό μοριακό μοντέλο του οργανισμού και της παθολογίας. Όλα αυτά τα προβλήματα απαιτούν διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικές λύσεις από εκείνες που προτείνει η συμβατική ιατρική.

Ο Χάνεμανν υπήρξε μια ιδιοφυΐα, ένας άνθρωπος της Αναγέννησης. Δεν ήταν μόνο ιατρός, αλλά επίσης καλός χημικός και πολύ καλός μεταφραστής. Μετέφρασε πολλές επιστημονικές εργασίες που επηρέασαν το δικό του τρόπο σκέψης σχετικά με την ιατρική. Την ίδια εκείνη περίοδο αναδύονταν επίσης στην επιφάνεια καινούργιες θεωρίες στο χώρο της Φυσικής και της Χημείας.

Ο Τρέβορ Κουκ στο βιβλίο του “Σάμουελ Χάνεμανν -Ο Θεμελιωτής της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής” γράφει:
"Στην διάρκεια της ζωής του Χάνεμανν έγινε ο προσδιορισμός της ταυτότητας των αερίων του αέρα από τον Black (1755) και τον Cavendish (1766), ο Priestley (1770) παρασκεύασε αρκετά νέα αέρια, οι Priestley (1774), Lavoisier (1772) και Scheele (1770) έκαναν θεμελιώδεις ανακαλύψεις πάνω στην οξείδωση των αερίων που ανέτρεψαν την “φλογιστική θεωρία” (θεωρία του “φλογιστόν”*), ενώ το 1774 ανακαλύφθηκε το χλώριο. Μεταξύ 1781 και 1785 οι Priestley, Cavendish και Lavoisier καθόρισαν τη σύνθεση του νερού και στη συνέχεια έγινε η αποσύνθεσή του σε υδρογόνο και οξυγόνο με ηλεκτρόλυση26 από τον Davy (1806). Η εργασία του Henry (1803) πάνω στη διαλυτότητα των αερίων στα υγρά συνέβαλε κατά πολύ στην φυσική και τη χημεία, ενώ αργότερα δημοσίευσε την εργασία του πάνω στη φλόγα (1815.) Προτάθηκαν οι ποσοτικοί νόμοι της χημείας από τους Proust (1799), Dalton (1803) και Richter (1792.) Η ατομική θεωρία του Dalton εμπλουτίστηκε από τον Avogadro (1811), ενώ ο Berzelius (1811) επιβεβαίωσε την πολική45 φύση των στοιχείων στην ηλεκτροχημική θεωρία του, ανέπτυξε τη χημική ονοματολογία και καθόρισε κρίσιμα ατομικά βάρη. Ο Faraday δημοσίευσε τους νόμους της ηλεκτρόλυσης το 1833."

** Φλογιστική θεωρία ή θεωρία του “φλογιστόν”: θεωρία που επικρατούσε στη χημεία κατά τον 18ο αιώνα, σύμφωνα με την οποία μέσα σε όλα τα σώματα που μπορούν να υποστούν καύση, υπάρχει μία ουσία (το “φλογιστόν”), η οποία απελευθερώνεται κατά την καύση. Επειδή ο Jacob Priestley πίστευε σ’ αυτήν την θεωρία, ονόμασε το οξυγόνο, που ο ίδιος ανακάλυψε, “αποφλογιστικό αέρα”. Στη συνέχεια ο Lavoisier απέδειξε την πραγματική φύση του οξυγόνου, ανατρέποντας την φλογιστική θεωρία.

Το 1820 ο Oersted ανακάλυψε ότι τα ηλεκτρικά ρεύματα παράγουν μαγνητικά πεδία. Το 1831 ο Michael Faraday, ένας Άγγλος φυσικός και χημικός, ανακάλυψε πως όταν ένα μαγνητικό πεδίο μέσα από ένα καλώδιο σε σχήμα βρόχου μεταβαλλόταν, τότε προκαλούνταν, χάρη σε επαγωγή, ένα ρεύμα μέσα σ’ αυτό το σπείραμα. Έτσι έφτασε στο συμπέρασμα ότι τα μαγνητικά πεδία θα μπορούσαν επίσης να παράγουν ηλεκτρικά ρεύματα. Για τη διαμόρφωση της διαδικασίας Δυναμοποίησης, που βρίσκεται στον πυρήνα της Ομοιοπαθητικής φιλοσοφίας και θεραπείας, ο Χάνεμανν επηρεάστηκε κατά πολύ από τις παραπάνω θεωρίες όπως γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στην 6η έκδοσή του "Organon," του βασικότερου έργου του. Αναφέρεται στον ηλεκτρομαγνητισμό, κατά την περιγραφή της διαδικασίας δυναμοποίησης στις υποσημειώσεις 146 και 147 της παραγράφου 269 της 6ης έκδοσης του "Organon":

146 "Πολύ πριν απ’ αυτή τη δική μου ανακάλυψη, η εμπειρία είχε διδάξει αρκετές αλλαγές που θα μπορούσαν να προκληθούν σε διαφορετικές φυσικές ουσίες μέσω τριβής, για παράδειγμα θέρμη, θερμότητα, φωτιά, ανάπτυξη μυρωδιάς σε άοσμα σώματα, μαγνήτιση του χάλυβα, κ.ο.κ. Αλλά όλες αυτές οι ιδιότητες που προκαλούνται από τριβή, συνδέονταν μόνο με υλικά και άψυχα πράγματα, ενώ υπάρχει ένας νόμος της φύσης σύμφωνα με τον οποίο φυσιολογικές και παθογονικές αλλαγές μπορούν να συμβούν στην κατάσταση του οργανισμού, μέσα από δυνάμεις που είναι ικανές να μεταβάλουν την ακατέργαστη πρώτη ύλη των φαρμάκων, ακόμη και ουσιών που δεν είχαν επιδείξει ποτέ κάποια φαρμακευτική ιδιότητα. Αυτό το αποτέλεσμα προκαλείται με κονιοποίηση και δόνηση, αλλά υπό τον όρο της χρησιμοποίησης ενός ουδέτερου εκδόχου σε συγκεκριμένες αναλογίες..."

147 "Το ίδιο πράγμα παρατηρείται σε μια ράβδο σιδήρου και χάλυβα, όπου δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσουμε ένα υπολανθάνον ίχνος ενυπάρχουσας μαγνητικής δύναμης στο εσωτερικό τους. Και οι δύο, μετά από τελειοποίησή τους μέσω τριβής, στέκονται όρθιες, απωθούν τον βόρειο πόλο μιας μαγνητικής βελόνας με το χαμηλότερο άκρο και έλκουν τον νότιο πόλο, ενώ το ανώτερο άκρο τους εμφανίζεται σαν νότιος πόλος της μαγνητικής βελόνας. Αυτή όμως δεν είναι παρά μια λανθάνουσα δύναμη - ακόμα και τα λεπτότερα σωματίδια σιδήρου δεν μπορούν να τραβηχθούν μαγνητικά ή να κολλήσουν σε κανένα από τα δύο άκρα μιας τέτοιας ράβδου. Μόνο αφού δυναμοποιήσουμε αυτή τη ράβδο, τρίβοντάς την με μιαν αμβλεία λίμα προς μία κατεύθυνση, θα μετατραπεί σε έναν πραγματικά ενεργό και ισχυρό μαγνήτη, που να μπορεί να προσελκύσει σίδηρο και χάλυβα και να μεταδώσει μαγνητική δύναμη σε μιαν άλλη ράβδο χάλυβα με απλή επαφή, ακόμα και από κάποια απόσταση, και σε τόσο μεγαλύτερο βαθμό όσο πιο πολύ τρίβεται. Με τον ίδιο τρόπο, η κονιοποίηση μιας φαρμακευτικής ουσίας και η δόνηση του διαλύματός της (δυναμοποίηση) θα αναπτύξει τις φαρμακευτικές δυνάμεις που κρύβονται μέσα της και θα τις εκδηλώσει όλο και περισσότερο ή, αν μπορεί κανείς να το πει έτσι, θα δώσει μια πνευματική υπόσταση στην ίδια την υλική ουσία".

Αφού διάβασα αυτές τις παραγράφους, γύρω στο 1988, και μελέτησα διάφορα άλλα βιβλία που αναφέρονταν στην "ζωτική ενέργεια" που προσδίδεται στο σώμα από ομοιοπαθητικά φάρμακα, και αφού η ύλη δεν θεωρείται μόνο σαν σωματίδιο αλλά και σαν κύμα επίσης (Θεωρία Κυματοσωματιδιακού Δυϊσμού του DeBroglie),* έφτασα στο συμπέρασμα πως, όταν η ομοιοπαθητική ουσία δίνει την πληροφορία της στο μόριο του νερού ή της αιθανόλης πρέπει να το κάνει αυτό, στην αρχή με την σταθεροποίηση καινούργιων χωρο-χρονικών δομών (dissipative structures) και εν συνέχεια με την μορφή μαγνητικού ή ηλεκτρομαγνητικού κύματος, συχνότητας ή πεδίου. Αυτό ήταν επίσης εμφανές αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή, άλλες βιοχημικές και χημικές μελέτες μετρήσεων δεν μπορούσαν να μετρήσουν ή να εντοπίσουν την "ομοιοπαθητική" ουσία (ορυκτή, φυτική ή οργανική/ζωϊκή ουσία) σε διάλυμα, οδηγώντας έτσι πολλούς επιστήμονες να πιστεύουν ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο ήταν ανύπαρκτο στο διάλυμα μετά το σημείο διάλυσης του Αβογκάντρο, και έτσι το θεωρούσαν πλασέμπο44 ή μη υπαρκτό. Όμως οι ομοιοπαθητικοί ιατροί γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια αφού η χορήγηση ενός λανθασμένου φαρμάκου σε ένα άτομο δεν επιφέρει καμία θεραπευτική αντίδραση.

* (Θεωρία Κυματοσωματιδιακού Δυϊσμού του DeBroglie: Η ύλη δεν συμπεριφέρεται μόνο σαν σωματίδιο αλλά και σαν κύμα. Όταν η ύλη κινείται και μεταφέρει πληροφορίες συμπεριφέρεται σαν κύμα, ενώ όταν σταθεροποιείται η σταματάει σε ένα σημείο συμπεριφέρεται σαν σωματίδιο).

Δυστυχώς για τον Χάνεμανν και την Ομοιοπαθητική, οι ομοιοπαθητικοί που ακολούθησαν τα βήματα του Χάνεμανν, διαπρεπείς ιατροί όπως οι Χέρινγκ (Hering), Μπέρικε (Boericke), Τάφελ (Tafel), Τζέϊμς Τάϋλερ Κεντ (James Tyler Kent) και άλλοι, δεν συνέχισαν την έρευνα και μελέτη που είχε υποδείξει ο Χάνεμανν. Ο λόγος γι΄αυτό ήταν επειδή η δεύτερη γυναικά του Χάννεμαν που κληρονόμησε την περιουσία του και την 6η έκδοση του Οργανον μετά τον θάνατο του Χαννεμαν μάλωσε με τους ομοιοπαθητικούς που ήθελαν να εκδώσουν την 6η έκδοση. Το Οργανον ήταν το κύριο έργο του Χάννεμαν που εξηγούσε την θεωρία του περί ιατρικής. Ο Χάννεμαν τελείωσε την 6η έκδοση του Οργανον με τις κύριες ιδέες του περι μαγνητισμού και τριβοηλεκτρισμού το 1842. Δυστυχώς λόγω διαφόρων περιστάσεων μεταξύ την δεύτερη γυναίκα του Μέλανι Χαννεμαν και άλλους ομοιοπαθητικούς, η 6η εκδοση δεν εκδόθηκε μέχρι το 1921. Δυστυχώς επικράτησε η 5η έκδοση που δεν έιχε τις επιστημονικές εξηγήσεις περι μαγνητισμού και τριβοηλεκτρισμού και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που επικράτησε η «μεταφυσική εξήγηση.» Σας αναφέρω στις υποσημειώσεις 146 και 147 της 6ης έκδοσης του Όργανον. Παραμέλησαν ολόκληρη εκείνη την σφαίρα επειδή ήταν ιατροί και θεραπευτές, και δεν ήταν ειδικευμένοι στη φυσική και χημεία. Οι δρόμοι που τους ανοίγονταν στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν την Ομοιοπαθητική ήταν η ιατρική γνώση που είχαν αποκτήσει σε συμβατικές ιατρικές σχολές της εποχής τους που συμπεριλάμβανε και την «ζωτική ενέργεια» και οι "μεταφυσικές" εξηγήσεις που παρέχονταν από διάφορους θρησκευτικούς σχισματικούς που διέπρεπαν εκείνη την εποχή όπως οι Σβέντενμποργκ (Swedenborg) και Στάινερ (Steiner). Ο Εμμανουήλ Σβέντενμποργκ (περ. 1688-1772) ήταν ένας Σουηδός επιστήμονας, φιλόσοφος και μυστικιστής. Ενδιαφερόταν να αποδείξει την πνευματική δομή του σύμπαντος με επιστημονικά μέσα. Στα 1743 - 45 είχε μια σειρά από μυστικιστικές εμπειρίες που τον ώθησαν να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής του στην ανάπτυξη των πνευματικών πεποιθήσεών του. Αυτές οι πεποιθήσεις αναμείγνυαν τον Χριστιανισμό με στοιχεία πανθεϊσμού και θεοσοφίας. Οι οπαδοί του ίδρυσαν την εκκλησία της Νέας Ιερουσαλήμ το 1787. Άλλοι ομοιοπαθητικοί στράφηκαν για καθοδήγηση στον Ροδόλφο Στάινερ και την Ανθρωποσοφία, διαιωνίζοντας έτσι ακόμα περισσότερο τις θρησκευτικές και μεταφυσικές πτυχές στην ομοιοπαθητική κίνηση. Ο Ροδόλφος Στάινερ (περ. 1861 – 1925) ήταν ένας Αυστριακός φιλόσοφος, ιδρυτής της Ανθρωποσοφίας. Ο Στάινερ διατύπωσε την άποψη πως η πνευματική ανάπτυξη της ανθρωπότητας είχε παρεμποδιστεί από την υπερβολική ενασχόληση με τον υλικό κόσμο και επομένως πως για να αναστραφεί αυτή η διαδικασία ήταν απαραίτητη η τροφοδότηση της αντίληψης.

Ο Τζέιμς Τάυλερ Κεντ (James Tyler Kent, περ.1849-1916), συγγραφέας μερικών από τα βασικά έργα της Ομοιοπαθητικής, ήταν έντονα επηρεασμένος από τον Σβέντενμποργκ (Swedenborg), και τα έργα του αντανακλούν αυτές τις θρησκευτικές και μεταφυσικές επιρροές. Τα κύρια έργα του Kεντ έχουν επηρεάσει τους μετέπειτα ομοιοπαθητικούς και έχουν βοηθήσει στη διαιώνιση μιας τάσης απομονωτισμού που περιβάλλει την Ομοιοπαθητική, και στη μη σοβαρή αντιμετώπιση της επιστημονικής και ακαδημαϊκής κοινότητας προς αυτή..

Αυτές οι επιρροές και γνώσεις δεν ήταν η απάντηση και ούτε θα γίνονταν κατά τα επόμενα χρόνια. Όπως γίνεται φανερό σήμερα, μόνο κάποιες γνώσεις που αναπτύχθηκαν στα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια μπόρεσαν να προσφέρουν καρπούς στην κατανόηση της διαδικασίας Δυναμοποίησης του Χάνεμανν και της Ομοιοπαθητικής θεραπείας. Η γνώση στην οποία αναφερόμαστε προέρχεται από την Κβαντοφυσική, τη Βιοφυσική, τον Turing, τη θεωρία των "φαινομένων Αυτο-οργάνωσης" του Prigogine, την Υπεραγωγιμότητα ή Υπερρευστότητα και τη θεωρία του Χάους. Αυτές οι γνώσεις θα μας βοηθήσουν να δούμε πώς απαιτείται ένα νέο ιατρικό μοντέλο του οργανισμού και της παθολογίας, για να βοηθήσει τη συμβατική ιατρική να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της με τις χρόνιες ασθένειες, και να βοηθήσει τη φαρμακολογία και τις φαρμακοβιομηχανίες να προωθήσουν νέα φάρμακα χωρίς ανεπιθύμητες παρενέργειες.

2. Η όλη ιδέα της Ομοιοπαθητικής, η οποία ήταν ένα ολιστικό δόγμα που παρουσιάστηκε στην κοινωνία στα τέλη του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου αιώνα, αντιτάχθηκε σε όλες τις κοινωνικοοικονομικές, ιατρικές και επιστημονικές τάσεις της εποχής. Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνη η εποχή συνέπεσε επίσης με την αρχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, μια εποχή όπου ο Καρτεσιανισμός - Αναγωγισμός βρισκόταν σε πλήρη άνθηση. Το σύνθημα της εποχής ήταν ότι "το σύνολο ισούται με το άθροισμα των μερών του" και όχι ότι "το σύνολο είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του." Ο Καρτέσιος, ο ιδρυτής του Καρτεσιανισμού, ήθελε να κατανοήσει την πολυπλοκότητα του κόσμου ανάγοντάς τον σε μια σειρά από απλά στοιχεία που θα μπορούσαν να μελετηθούν ανεξάρτητα.

Η καθεαυτή ουσία της εποχής, η μετάβαση από το χωριό στην πόλη, η αλλαγή από μια ολιστική ιατρική θεώρηση, εκείνη του επαρχιακού ιατρού, προς την ιατρική θεώρηση του ειδικού σε ένα νοσοκομειακό περιβάλλον στην πόλη, όλα ήταν εναντίον της Ομοιοπαθητικής. Θεωρούνταν σαν ένα δόγμα που εναντιωνόταν σ’ ένα μοντέρνο μέλλον ή στην εξέλιξη της ιατρικής. Εκείνη την εποχή, εξαιτίας της Βιομηχανοποίησης, υπήρχε μια μεγάλη μετανάστευση από τα χωριά προς τις πόλεις, ώστε οι άνθρωποι να εργαστούν στα καινούργια εργοστάσια και στις βιομηχανικές μονάδες. Οι ιατρικές ανάγκες των ανθρώπων δεν καλύπτονταν πλέον από οικογενειακούς ιατρούς αλλά από νοσοκομεία και ειδικούς. Ένας ιατρός δεν μπορούσε πλέον να κατέχει όλες τις ιατρικές πληροφορίες που έρχονταν στο προσκήνιο, και έτσι άρχισαν να ανθίζουν ιατρικές ειδικότητες για να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες ανάγκες. Αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε κατά κάποιο τρόπο και στην εποχή μας, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η σύγχρονη ιατρική κοινότητα έχει φτάσει σε ένα σημείο στην έρευνα και τις ιατρικές ανακαλύψεις της, όπου οι "παλιές" λύσεις για τις χρόνιες ασθένειες δεν αποτελούν πλέον βιώσιμες λύσεις. Κάθε μέρα παράγονται καινούργια και καλύτερα φάρμακα για την θεραπεία "παλιών" και "νέων" ασθενειών, που συνεχίζουν να επανεμφανίζονται με ισχυρότερες μορφές. Δυστυχώς, αυτά τα καινούργια και καλύτερα φάρμακα, αντί να μας παρέχουν βιώσιμες και μακροχρόνιες λύσεις, φαίνεται ότι κάνουν αυτές τις ασθένειες ακόμα πιο πολύπλοκες και προσθέτουν καινούργιες ανεπιθύμητες παρενέργειες στους οργανισμούς που υποτίθεται ότι βοηθούν. Έτσι η συμβατική ιατρική έχει φτάσει σε ένα καινούργιο σταυροδρόμι όπου πρέπει να γίνουν καινούργια βήματα, και όπου "παλιές" θεωρίες και αξιώματα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε καινοτομίες και νέες ιδέες.

Τα ίδια μπορούν να λεχθούν και για τη συνέχιση των ίδιων λαθών στο χώρο της Ομοιοπαθητικής στην εποχή μας. Οι ιατροί που γίνονται ομοιοπαθητικοί προσπαθούν ακόμη να εξηγήσουν την Ομοιοπαθητική μέσω της "μεταφυσικής" και χρησιμοποιούν ακόμη την ίδια γλώσσα που χρησιμοποιούνταν από τον Χάνεμανν και άλλους κατά τη Βικτωριανή εποχή στην οποία ζούσαν. Φράσεις όπως "ζωτική ενέργεια"χρησιμοποιούνται ακόμα, παρότι η βιοφυσική και η φυσική μας έχουν δώσει μια νέα ορολογία που μπορεί να γίνει κατανοητή από πολλούς στις ιατρικές και επιστημονικές κοινότητες, κι όχι μόνο από εκείνους που ακολουθούν τις φιλοσοφίες της "Νέας Εποχής" (New Age) και άλλες παρόμοιες τάσεις. Προσέξτε, δεν κατακρίνω τη φιλοσοφία της "Νέας Εποχής", όμως οι συσχετισμοί της στον νου των ανθρώπων μειώνουν πραγματικά μια θεραπευτική αντιμετώπιση που μπορεί να μας οδηγήσει στην ανάπτυξη φαρμάκων χωρίς παρενέργειες και σε μεθόδους αντιμετώπισης χρόνιων ασθενειών με πολύ μικρότερο κίνδυνο για την υγεία του ατόμου που υφίσταται τη χρόνια ή οξεία θεραπεία. Πιστεύω πραγματικά πως ο Χάνεμανν, που ήταν ο ίδιος ένας νεωτεριστής και ερευνητής, θα ήταν ο πρώτος που θα επέπληττε σήμερα τους ίδιους τους ομοιοπαθητικούς, για το ότι δεν είναι αρκετά νεωτεριστές και δεν αναζητούν σε άλλους τομείς τις αληθινές απαντήσεις στα βασικά ερωτήματα που μαστίζουν την Ομοιοπαθητική όλα αυτά τα χρόνια.

Οι βασικές ερωτήσεις που μαστίζουν την Ομοιοπαθητική έρευνα και έχουν μειώσει τη δημοτικότητά της στις ιατρικές και επιστημονικές κοινότητες είναι οι εξής:

  1. Με ποιο τρόπο η Ομοιοπαθητική ουσία, όταν διαλύεται σε αποσταγμένο νερό και αιθανόλη ή σε αποσταγμένο νερό, μεταδίδει την πληροφορία της στα μόρια του νερού και της αιθανόλης ;

  2. Πώς και γιατί το Ομοιοπαθητικό διάλυμα εξακολουθεί να διατηρεί την "πληροφορία" του ακόμα και όταν η διαδικασία δυναμοποίησης υπερβεί το σημείο διάλυσης του αριθμού του Αβογκάντρο; [ο αριθμός του Αβογκάντρο (Avogadro), που πήρε το όνομά του από τον επιστήμονα που πρότεινε την αρχή πάνω στην οποία βασίζεται, αντιστοιχεί σε ένα γραμμομόριο ή στην ποσότητα μιας ουσίας που περιέχει 6.02x1023 μονάδες. Αφού ένα ομοιοπαθητικό διάλυμα κατά τη διαδικασία της δυναμοποίησης αραιώνεται πέρα από τον αριθμό του Αβογκάντρο, ο συλλογισμός είναι πως δεν έχει απομείνει στο διάλυμα τίποτε από την πρωταρχική φυτική, ορυκτή ή οργανική / ζωική ουσία και επομένως πως το ομοιοπαθητικό φάρμακο μετά από αυτή τη διάλυση είναι ένα πλασέμπο44].

  3. Με ποιο τρόπο επηρεάζει το Ομοιοπαθητικό φάρμακο τον οργανισμό και σε ποιο επίπεδο; Πώς επιδρά θεραπευτικά και με ποιες μεθόδους ώστε να επιφέρει το επιθυμητό θεραπευτικό αποτέλεσμα;

  4. Γιατί δεν έχουν γίνει περισσότερες διπλές-τυφλές στατιστικές κλινικές έρευνες (double-blind statistical clinical studies)17 για να ελεγχθεί η αποτελεσματικότητα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων; Και γιατί όταν εκτελούνται τέτοιες έρευνες αποτυγχάνουν να παρουσιάσουν την πραγματική φύση της θεραπείας ή να πείσουν την ιατρική κοινότητα για την αληθινή αξία της Ομοιοπαθητικής θεραπείας;

Ένα άλλο κοινό επιχείρημα κατά του ομοιοπαθητικού φαρμάκου ήταν πως επειδή το άτομο υποβάλλεται σε τόσες πολλές ερωτήσεις κατά την ομοιοπαθητική συνέντευξη και ο ιατρός αναλώνει περισσότερο χρόνο μαζί τον ασθενή, αυτό θεωρείται από κάποιους σαν η μόνη θεραπευτική επίδραση του φαρμάκου και το φάρμακο θεωρείται σαν πλασέμπο. [όχι πραγματικό φάρμακο] Αυτό όμως διαψεύδεται από το γεγονός ότι τα βρέφη και τα ζώα, που δεν μπορούν να καταλάβουν τι τους λέει ο ομοιοπαθητικός, είναι επίσης κοινωνοί των θεραπευτικών επιδράσεων του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Είναι σαφές λοιπόν ότι υπάρχει κάποιου είδους πληροφορία που περνά από την ομοιοπαθητική ουσία στον οργανισμό σε συγκεκριμένα επίπεδα.

επιστροφή

Copyright 2010 - 2019Ομοιοπαθητική-Ομοιοθεραπευτική.gr. All rights reserved.
Απαγορεύεται αυστηρώς η αναδημοσίευση ή χρήση του περιεχομένου αυτής της σελίδας,
σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια
του ιδιοκτήτη και κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων.